اقتصادی

کمبود سیمان نداریم، کمبود ایمان داریم!

ما سیمان کم نداریم ، ایمان نداریم!

در این اظهارات ، بنیانگذار صنعت جدید بتن در ایران ، صادرات 12 تا 14 دلار به ازای هر تن را نوعی خیانت در دولت قبلی بر اساس هزینه بالای تولید سیمان توصیف کرد.

به گزارش ترندونی ، در اظهارات علی اصغر کیهانی آمده است: آخرین گزارش مرکز تحقیقات مجلس شورای اسلامی با عنوان “بررسی مشکلات ساختاری صنعت سیمان و علل خرابی بازار در هفته های اخیر” تنها گوشه ای از تراژدی بزرگ در مورد اجاره پنهان نفت در سال های اخیر. در کشور ما ، تعدادی از سودجویان حرفه ای منابع ملی را برای برخی کارخانه ها غارت می کنند ، علاوه بر غارت ، چندین مدیر سود و میلیاردها پاداش سرمایه گذاری کرده اند.
این گزارش نشان می دهد که کشور ما با سرعت هشداردهنده ای به سمت نابودی منابع معدنی و غارت انرژی پیش می رود و البته این تخریب در مورد دشمنان ایالات متحده و کشورهای خارجی نیست ، بلکه در حال انجام است. دستان قدرتمند وزرای ما ، رهبران. و بازیگران دولتی مدیرانی که اینقدر به مردم و منابع ملی صدمه زده اند ، میلیاردها تومان حقوق ، کمک هزینه و پاداش دریافت می کنند و زبان آنها طولانی نامیده می شود.
به نقل از هاینریش بل ، نویسنده آلمانی گفته است که پس از هیتلر ، آلمانی ها فهمیدند که این کشور چه بلایی بر سر راه آورده است و زیرساخت های آن. اما یک چیزی که فقط روشنفکران آن را درک کردند از بین رفت و آن خیانت به سخنان هیتلر بود. بسیاری از کلمات شریف معنای خود را از دست داده اند. آنها پوچ بودند ؛ مورد تمسخر قرار گرفتند ؛ تکان خوردند ؛ مانند آزادی ، آگاهی ، پیشرفت و عدالت. 70 سال بعد ، این بار صنعت سیمان به طرز مضحکی تاریخ را تکرار کرده است. علاوه بر این ، پیشرفت پشت ماسک های فریبکاری ، به نام توسعه صنعتی ، صادرات ، کسب اولین رتبه صادرات سیمان در جهان ، عملاً منابع ملی را غارت کرد. فاجعه بارتر از این تصدیق توسط روسای پارلمان و دولت و مشاهده این که این توصیه های غلط ، سکوت و بی تفاوتی نسبت به این شیوه مخرب ، و گاهی همدلی و همدلی ، ممکن است ناشی از کلاهی باشد که کارخانه های سیمان بر سر آنها گذاشته بودند.
سیمان یکی از مهمترین مصالح ساختمانی است که در همه سازه ها و پروژه های ساختمانی وجود دارد و جایگزینی ندارد. سیمان در مرحله مصرف یک محصول استثنایی است و در کشور ما تولید این محصول در انحصار پنج سهامدار خصوصی و یک سازمان غیردولتی دولتی بوده است. رهبرانی که دهه ها پدرخوانده این صنعت بوده اند و کل سیاست نحوه و میزان تولید ، توزیع و عرضه ، فروش و قیمت ، مخفی شده اند. در همین حال ، تنها چیزی که برای آنها اهمیت دارد مردم و منافع ملی و محیط زیست است و تنها چیزی که آنها به آن فکر می کنند پاداش سالانه میلیارد دلاری است. تنها با یک قلم ، جایزه پایان سال برای عضویت در هیئت مدیره معاون رئیس جمهور سابق در یکی از کارخانه های سیمان 570 میلیون تومان بود.
در گزارشی از مرکز تحقیقات مجلس شورای اسلامی می خوانیم که مطابق برنامه راهبردی صنعت سیمان ، پیش بینی می شود که ایران به اولین تولید کننده سیمان در جهان و بزرگترین صادرکننده سیمان در جهان تبدیل شود. کلی نیز با این دستاورد در عنوان معتبری که وزیر سکوت وقت این سند را امضا کرده بود ، افتخار کرد. برای دستیابی به این موقعیت ، صنعت سیمان سرمایه گذاری هنگفتی در منابع ارزی کشور انجام داد و بین سالهای 2005 تا 2013 با استفاده از ذخایر ارزی کشور (میلیاردها دلار) ظرفیت تولید سیمان از 32 میلیون افزایش یافت. تن در سال 2003 88 میلیون تن در سال. 1397 و برنامه ریزی شده تا 140 میلیون. تن به 120 میلیون افزایش می یابد. و “برنامه های توسعه” و “نوسازی کارخانه” و امثال آن .. .. علاوه بر قیمت سیمان مصوب که از جیب مصرف کنندگان سیمان بدست می آید).
با این حال ، اوج فاجعه این است که در میان کسانی که چنین چشم اندازی را برای صنعت سیمان ایجاد کردند ، یکی از دلایل اصلی این رویکرد ، هدف صادرات بیش از 30 میلیون تن در سال است. در “ایران” و “فراوانی و ارزان بودن منابع معدنی در ایران” ذکر شده است. آیا افرادی مانند نعمت زاده و جهانگیری ، که برجسته ترین وزیران صنعت از زمان انقلاب هستند ، چنان از روابط اقتصادی درک نمی کنند که بدانند سوخت و انرژی در سراسر جهان بهایی دارند و اگر انرژی نفت ، گاز است؟ و بنزین؟ و مازوت با یارانه در ایران توزیع می شود ، آیا این یارانه واقعاً برای زندگی و رفاه مردم ایران است ، نه برای توسعه سایر کشورها؟!
برای تولید محصولی که 14 دلار می فروشیم ، دلار صرف انرژی می کنیم! آیا می توان سند قوی تری برای اثبات سوء تفاهم ارائه داد؟ آیا وزیران ، وکلا ، مدیران کل و مدیران کارخانه سیمان در مورد اموال شخصی خود نیز چنین می کنند؟
جالب اینجاست که بخش قابل توجهی از این صادرات به ارز خارجی نبوده بلکه به صورت واقعی بوده است. یعنی حتی ارز صادراتی نیز به کشور بازنگشت. به گفته این مرکز تحقیقاتی ، ارز مورد نیاز صنعت سیمان – سالانه 30 میلیون دلار – از کشور دیگری تأمین شده است. تولید یک تن سیمان نیز با یک تن گازهای گلخانه ای وارد محیط می شود و سالانه به طور متوسط ​​14 میلیون تن گازهای گلخانه ای از سیمان صادراتی آسیب دیده و آلوده می شود. این میزان آلودگی برابر با ظرفیت پردازش یک میلیون هکتار جنگل است.
در مورد استعداد روسای دولت در صنعت و کارخانه های سیمان کشور در دهه گذشته دقیقاً چه باید گفت؟ آنها 1.5 تن منابع معدنی شامل سنگ آهک ، خاک رس و سنگ آهن را از ذخایر ملی کشور استخراج می کنند و در عین حال یک تن گازهای گلخانه ای را در محیط زیست رها می کنند و با سوزاندن سوخت به ارزش 22 دلار ، در نهایت کالا تولید می کنند. که آن را به کشورهای همسایه با قیمت 12-14 دلار در هر تن می فروشد.

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا