برون مرزی

امیرعبداللهیان و ظریف تا مدتها با هم مقایسه می شوند

وزیر امور خارجه جدید ، حسین امیرعبداللهیان ، در زمانهای سخت دیپلمات بود. هنگامی که جنگ به پایان رسید و هر دو طرف قطعنامه 598 را که دومین دبیر سفارت عراق بود و جدی ترین مأموریت دیپلماتیک وی متخصص آزادی زندانیان بود ، اتخاذ کردند ، و هنگامی که وی سفیر ایران در بحرین شد اما قبل از آمدن دوره وی ، او عضو تیم مذاکره کننده ایران ، با آمریکا و عراق بود. در همان زمان ، ایالات متحده 12 سفیر در عراق داشت که یکی از مشهورترین آنها رایان کروکر بود. وی بعداً مذاکره کننده کمیته سیاسی و امنیتی در تخصصی ترین مذاکرات سه جانبه بین تهران ، واشنگتن و عراق شد. وی پس از اتمام دوره سفارت خود در بحرین و بازگشت به تهران ، معاون وزیر امور خارجه عرب و آفریقا در زمان علی اکبر صالحی می شود.

او همچنین در مذاکرات محرمانه با آمریکایی ها مشارکت دارد که برخی از آنها در مسقط ، برخی در تهران و حیاط پشتی وزارت خارجه انجام شد. با شروع دولت حسن روحانی و انتصاب محمدجواد ظریف به عنوان وزیر امور خارجه ، همان علیرغم اینکه مذاکرات مشابهی در صحن علنی انجام شد و حسین امیرعبداللهیان همچنان در سمت معاون رئیس جمهور عرب و آفریقا باقی ماند ، اما وی نقشی در این زمینه نداشت. صحبت می کند

از اتاق شهیدو رجایی تا اتاق وزیر

حسین امیرعبداللهیان دوشنبه شب در مجلس از خود دفاع کرد. سخنرانی وی به گونه ای بود که کوچکترین تردیدی در حین رای گیری به وجود آمد. یکی از وزیرانی شد که 270 رای موافق کسب کرد. وی عصر پنجشنبه در ساختمان وزارت خارجه مورد استقبال محمدجواد ظریف قرار گرفت. هنگامی که معاون عرب بود ، در اتاقی که شهید رجایی در آن زمان وزیر امور خارجه بود ، قرار داده شد. هنگامی که به بهارستان نقل مکان کرد ، نایب رئیس پارلمان بین المللی بود-یک ساختمان ویلایی در کنار ساختمان دفتر مشروطه اش ، و اکنون یک اتاق وزارتخانه کمتر بزرگ در طبقه دوم وزارت خارجه “نه شرقی و نه غربی”. ساختمان. وی پس از گفتن “من دیپلماسی را در بهارست تمرین می کنم” به عرصه تمرین بازگشت.

وزیر خارجه جدید قطعا تا مدت ها با محمدجواد ظریف مقایسه خواهد شد. این کار او را سخت تر از همکارانش می کند. همانند همکاری قبلی ، مراسم استقبال از سایر وزرا دشوارتر و هیجان انگیزتر بود. اما شواهد نشان می دهد او مطمئناً چالش های کمتری نسبت به ظریف خواهد داشت. مخصوصاً در حوزه داخلی. امیر عبداللهیان با اکثر جریانات سیاسی داخلی ارتباط تنگاتنگی دارد. این نزدیکی او را از سال 1996 ، زمانی که ابراهیم رئیسی برای اولین بار برای ریاست جمهوری کاندیدا شد ، نامزد وزیر خارجه کرد.

وزارت خارجه و موارد مهم
بسیار نگران کننده به نظر می رسد که در چهار سال آینده ، وزارت امور خارجه بار دیگر بدون نقش مentialثری که در هشت سال گذشته ایفا کرده است ، باقی بماند. نشانه جدی این امر این است که وزارت خارجه نقش مهمی در مذاکرات هسته ای و احیای شورای امنیت سازمان ملل دارد. در حالی که هنوز مشخص نیست دولت ابراهیم رئیسی قصد دارد با برجام چه اقدامی انجام دهد ، حداقل دیپلمات ها می دانند که کنار گذاشتن چنین مذاکرات و توافقات در زمینه دیپلماسی عمومی چقدر برای دولت هزینه خواهد داشت. این کشور هنوز تحت تحریم است و به جهان گفته می شود که آنها برنامه هسته ای خود را تمدید کرده و از میز مذاکره رویگردان هستند. در همین حال ، ایران بیش از دو سال است که منتظر پیوستن به شورای امنیت سازمان ملل است. در حال حاضر ، انتظار می رود دولت جدید مذاکرات را از سر بگیرد. آیا تیم مذاکره کننده از ترکیب قبلی وزارت خارجه خواهد بود یا خیر؟ اساساً نقش وزارت امور خارجه چه خواهد بود؟ این واقعاً گامی مهم برای حسین امیرعبداللهیان است. دولت احمدی نژاد نیز مانند وزارت امور خارجه باید بدون پرونده های مهم رها شود یا به عهده گرفته شود.

دیپلماسی اقتصادی با وزارت خارجه چه می کند؟
رای اعتماد به وزیر خارجه جدید نشان می دهد که از این پس به نظر می رسد دستگاه دیپلماسی بیشتر بر مسائل اقتصادی تمرکز دارد تا سیاسی. نمونه آن تأکید مکرر امیر عبداللهیان بر دیپلماسی اقتصادی ، دیپلماسی انرژی و تجارت است. شاید این پاشنه آشیل است که می تواند وزارت امور خارجه را از وظایف ذاتی خود باز دارد. اگرچه او به هدف جدیدی که برای خود تعریف کرده بود نرسید. این امر به این دلیل است که بسیاری از نهادهای مسئول و غیرمسئول در تجارت بین المللی دخیل هستند که اگرچه وظایفی برای وزارت امور خارجه تعیین شده است ، اما ابهام در تقسیم کار در ساختار دولت هنوز برطرف نشده است.
آسیا نیز وارد یوغ دلار شده است
امیر عبداللهیان در سخنرانی خود در مورد اعتماد ، درباره همسایگی خود و سیاست خارجی آسیایی صحبت کرد.
این قطعاً چیزی مبهم است. در حالی که این بیانیه ممکن است ذائقه بسیاری از منتقدان وزیر خارجه سابق را شیرین کند ، مشخص نیست که آیا ذائقه مردم با این برنامه شیرین می شود یا خیر؟ چگونه می توان با آسیا کار کرد وقتی پول به دلیل تحریم ها بازگردانده نمی شود. درست است که اقتصادهای بزرگی در آسیا وجود دارد ، اما این اقتصادهای بزرگ نمی توانند به تجارت خود با ایران ادامه دهند. زیرا تحریم هایی علیه ایران اعمال می شود. داستان پولهای مسدود شده ایران در ژاپن و کره جنوبی که وزیر جدید قرار بود بشنود ؛ چگونه می توان با این کشورها تجارت کرد؟ همسایگان نیز از این قاعده مستثنی نیستند. افغانستان در حال گذر از بحران است. تجارت با افغانستان به معنای تجارت با طالبان است ، که در خوشبینانه ترین حالت ، به احتمال زیاد پول را بازیابی می کند مگر این که اقتصاد ایران در حمایت از تروریسم انگ زده شود. زیرا طالبان پولی در جیب خود برای تجارت ندارند.

همسایگان دیگر داستان خود را دارند. عراق از ترس تحریم ها نمی تواند پول ایران را پس دهد. جاده های نامناسب و مسیرهای ترانزیتی نامناسب و حتی بحران بین آذربایجان و ارمنستان تجارت با شمال ایران را با مشکل مواجه می کند. همسایگان جنوب و خلیج فارس نیز پیچیده هستند. اگرچه بخش عمده تجارت ایران با امارات متحده عربی و کویت است ، اما روابط برخی از کشورهای حوزه خلیج فارس با ایران همچنان تحت تأثیر روابط آنها با عربستان سعودی است. همان کشوری که در زمان امیر عبداللهیان روابط خود را با ایران قطع کرد. به نظر می رسد که برای تجارت ما با همسایگان خود ، بسیاری از زیرساخت ها ، چه اقتصادی و چه تجاری ، هنوز آنقدر ناقص هستند که اتصال کل تجارت ما به آنها یک کابوس است.
اگرچه حسین امیرعبداللهیان از چهره های شناخته شده در منطقه عرب است ، اما از تندترین ادبیات در همان قسمت از منطقه عرب استفاده کرد. بحرین و عربستان همیشه مورد توجه این ادبیات دقیق بوده اند. در همان روز اول کار ، او به جلسه ای در بغداد دعوت شد تا به نوعی ایران و عربستان را آشتی دهد. به نظر می رسد در این مدت هیچ تغییر مهمی در روابط بین ایران و کشورهای منطقه مشاهده نشده است.

23302

دکمه بازگشت به بالا